Niet als slogan, maar als iets wat ik zelf moest leren, op de harde manier. Dit is het verhaal achter mijn missie.
Jarenlang dacht ik dat goed werk vooral een kwestie was van slim organiseren: de juiste structuur, de juiste incentives, de juiste technologie. Tot ik zelf tegen de grenzen aanliep. Een burn-out laat zich niet oplossen met een beter organogram.
Wat ik leerde: mensen zijn geen resources die je optimaal inzet. Het zijn mensen, met energie die op kan raken en betekenis die ze nodig hebben om vol te houden. Die ervaring maakt mij sindsdien rustiger als veranderkundige, en eerlijker als spreker. Ik vertel niet alleen over systemen die beter kunnen. Ik vertel ook over de mens die daarin overeind moet blijven.
Ondernemen zat er al vroeg in: op mijn zestiende richtte ik mijn eerste IT-bedrijfje op. Daarna koos ik voor een omweg via de advieswereld. Van 2004 tot 2013 werkte ik als consultant bij Alares, een organisatieadviesbureau, waar ik leerde hoe organisaties echt denken over verandering, voordat ik het zelf ging bouwen.
Met Part-up bouwden we een marktplaats waar werk draaide om taken en bijdragen, niet om functietitels. In 2018 kreeg dat werk erkenning met de Nieuw Organiseren Award, en spraken we in de Tweede Kamer over de platformeconomie. Belangrijker nog: ik zag elke dag dat mensen die op papier “niet pasten”, in de praktijk uitstekend werk leverden zodra je naar taken en talent keek in plaats van naar cv’s.
Die jaren bevestigden wat ik daarvoor alleen intuïtief voelde: het probleem zit zelden bij de mensen. Het zit in hoe we werk organiseren, beschrijven en verdelen. In 2021 verkochten we Part-up aan Prevermo, dat het onderbracht bij Amplooi. Een mooi sluitstuk, en meteen de aanleiding om iets nieuws te zoeken.
Bij 8vance zag ik voor het eerst technologie die kon doen wat Part-up nog handmatig probeerde: op grote schaal talent zichtbaar maken dat organisaties zelf niet zien. AI die verder kijkt dan functietitels en cv’s, en matcht op taken, vaardigheden en potentieel. In de zorg, bij de overheid, in het onderwijs en bij corporates zie ik dagelijks wat dat oplevert: de bakker die EV-laadpalen gaat monteren, de verpleegkundige die blijkt te passen bij een rol die niemand voor haar had bedacht.
Dat is waarom ik Chief Evangelist werd, en waarom ik erover blijf spreken: niet omdat AI het nieuwste speeltje is, maar omdat het eindelijk mogelijk maakt wat rechtvaardig zou moeten zijn: de beste persoon voor elke baan, en de beste baan voor elke persoon.
De kwaliteit van onze samenleving wordt voor een groot deel bepaald door de kwaliteit van de matches die we maken: tussen mensen en werk, tussen talent en organisaties, tussen wie iemand is en wat iemand nog kan worden. De meeste systemen kijken naar het verleden: diploma’s, functietitels, jaren ervaring. Ik geloof dat we moeten kijken naar potentieel.
Dat is de rode draad door mijn werk, mijn boek The Art of Matching en elke keynote die ik geef.
Ik ben geen techno-optimist die gelooft dat AI alles vanzelf oplost. Ik ben er wel van overtuigd dat AI ons dwingt om eindelijk eerlijke keuzes te maken over hoe we werk organiseren. Wat geautomatiseerd kan worden, moet je automatiseren. Wat menselijk moet blijven, moet je juist beter beschermen en waarderen.
Die spanning — tussen versnelling en menselijkheid — is precies waar ik op podia en in organisaties over spreek. Niet als angstverhaal, maar als opdracht: verantwoorde AI betekent soms juist sneller bewegen, niet langzamer.
Werk is groter dan functies.
Organisaties zijn menselijke systemen.
Organisaties hebben geen tekort aan potentieel, maar aan zícht op potentieel.
AI maakt menselijke kwaliteiten belangrijker, niet minder belangrijk.
Verandering begint bij mensen die zich gezien en serieus genomen voelen.
Technologie versnelt. Mensen verwerken trager. Goed leiderschap overbrugt dat.
Menselijkheid wordt een strategische vaardigheid.
Verantwoord omgaan met AI betekent soms juist doorpakken.
Ik vertel het graag toegesneden op jouw organisatie, sector en publiek.
Boek Laurens →